W królestwie zwierząt najczęstszym sposobem obrony jest ucieczka. Zamiast walczyć, start jest szybszą reakcją w obliczu niebezpieczeństwa. Jednak jeśli chodzi o ssaki, niektóre mają dość dziwne środki obrony. Przyjrzyjmy się niektórym ssakom o niezwykłych mechanizmach obronnych. Jest to kontynuacja mojej wcześniejszej listy, 10 ptaków o dziwnej obronie. Jeśli uważasz, że jest tu inny ssak, który zasługuje na miejsce, nie zapomnij wspomnieć o nim w komentarzach!
10 ssaków o niezwykłej obronie:
10 Opos
Oposy reagują na potencjalne niebezpieczeństwo najpierw sycząc, warcząc, szczerząc zęby lub gryząc. Kiedy wszystko inne zawiedzie, dochodzi do sztuczki, którą nazywamy „zabawą w oposa”: upada na ziemię, udając chorobę i zaczyna się ślinić. Potem leży nieruchomo, z otwartymi ustami i obnażonymi zębami, az gruczołów odbytu wydziela zgniły zapach trupa. Drapieżniki, które przeważnie lubią zabijać własną ofiarę, tracą zainteresowanie pozornie martwym oposem. W tajemniczy sposób mechanizm ten jest reakcją fizjologiczną, a opos w rzeczywistości zapada w stan śpiączki, odzyskując siły dopiero po odejściu wroga.
9 garnek
Potto to naczelny, który porusza się bardzo wolno, przez co jest podatny na niebezpieczeństwa. Aby się chronić, zwierzę opracowało unikalną technikę obronną. Zwierzęta te mają powiększone kolce nerwowe na kręgach, które wystają z szyj i ramion zwierząt. Kolce mają spiczaste końcówki, co jest mylone przez drapieżniki z nieprawdopodobną bronią. Ale potto używa go, by uderzyć wroga w szyję lub sprawić, by był trudny do przełknięcia. Kolce chronią również szyję potto przed śmiertelnym ukąszeniem niektórych drapieżników, które mogą celować w szyję z tyłu głowy.
8 Łuskowiec
Ciało łuskowca pokryte jest dużymi łuskami o ostrych krawędziach. Kiedy są zagrożone, prawie nigdy nie używają swoich silnych pazurów na przednich kończynach. Zamiast tego zwijają się w rolkę, zbyt ciasno, aby je rozwinąć. W rzeczywistości mogą nawet toczyć się w formie tej kuli, aby uniknąć uwagi. Czasami atakują wroga ciężkimi, łuskowatymi ogonami, które mogą spowodować poważne obrażenia wroga. Jakby to nie było wszystko, ma jeszcze jeden ostatni mechanizm obronny: może wytrysnąć z odbytu cuchnącą, lepką substancję. Pangolin z pewnością jest niewrażliwy na prawie wszystkie drapieżniki.
7 Pancernik trzypasmowy
Główną techniką obronną większości pancerników przed dużymi drapieżnikami jest zakopywanie się w ziemi, ponieważ to, co wygląda jak zbroja, prawie nie zapewnia żadnej ochrony. Ale trzypasmowy pancernik może osiągnąć idealny kształt kuli, co jest możliwe dzięki luźno połączonej zbroi, która pozwala na większy zakres ruchów i zazębia się z głową i ogonem. Jako sprytny dodatek do tej obrony, ten pancernik może również nagle zamknąć się w ostatniej chwili, tworząc dźwięk, który zaskakuje wroga.
6 jeżozwierz czubaty
Stworzenie, jeden z największych gryzoni, bierze swoją nazwę od erekcyjnego grzebienia w przedniej części ciała, utworzonego z kolców, które są zmodyfikowanymi włosami. Ale bardziej niebezpieczne pióra znajdują się z tyłu. Gdy jest zagrożony, najpierw próbuje odpędzić wroga, wydając grzechotkę, potrząsając wydrążonymi kolcami ogona. Jeśli to nie zadziała, szarżuje do tyłu i dźga drapieżnika tylnymi kolcami, które łatwo się łamią. Po wejściu do ciała drapieżnika maleńkie kolce na czubku wciągają pióro głębiej do środka. Drapieżniki mogą umrzeć z powodu infekcji lub wewnętrznego uszkodzenia naczyń krwionośnych lub narządów.
5 Kaszalot karłowaty
Wersja karłowata o długości 1,2 metra to prawie 1/20 gigantycznych kaszalotów. Kaszalot karłowaty jest zatem narażony na ataki rekinów, orków i innych dużych stworzeń morskich. Aby się chronić, wyrzuca przez odbyt czerwonawą, syropowatą substancję i miesza ogonem w wodzie, tworząc ciemną, mętną chmurę. W ten sposób wieloryb ukrywa się przed wzrokiem drapieżnika i korzystając z tego odpływa. Jest to uważane za bardzo nietypowy mechanizm obronny.
4 Suseł
Te jadalne gryzonie na ogół uciekają przed wrogami, ale inną technikę stosuje się w ostateczności. Jeśli koszatka zostanie złapana za ogon, luźna skóra na ogonie odpadnie. Popielica ma szansę na ucieczkę. Ta metoda nazywa się autotomią, która jest bardzo rzadka wśród ssaków. Powodem, dla którego koszatka unika tej metody, jest to, że może wykonać ten wyczyn tylko raz, ponieważ odsłonięty ogon nie wyrasta na nim ponownie, a kości ogona odpadają lub sama koszatka je gryzie. Niektóre popielice mają również czubate ogony, aby odwrócić uwagę drapieżnika od głowy stworzenia.
3 Skunks
Skunksy słyną z cuchnącej wydzieliny. Zwierzę posługuje się niezwykle potężną bronią chemiczną. Ma parę gruczołów w okolicy odbytu, za pomocą których wytwarza płyn obronny. Rozwinięte gruczoły mają silne mięśnie, które pozwalają im wytrysnąć na odległość nawet 3 metrów. Ma niesamowity cel, ponieważ rozpyla bezpośrednio w twarz wroga, nawet na niego nie patrząc. Cuchnąca ciecz może oślepić drapieżnika. W ten sposób skutecznie odstrasza większość drapieżników, z wyjątkiem takich, jak sowa rogata, która nie ma węchu i atakuje po cichu z góry.
2 Dziobak
Ten ssak jest niezwykły nie tylko dlatego, że składa jaja, ale także dlatego, że ma dziwną metodę obrony. Samiec dziobaka ma wysuwaną, ostrą ostrogę na każdej tylnej kończynie, a ostrogi są połączone z gruczołami jadowymi. Po złapaniu zwierzę kopie ostrogami. Drapieżnik nie tylko puszcza, ale także zostaje wstrzyknięty jad, który wystarcza do zabicia zwierząt wielkości psa. Ten jad nie jest śmiertelny dla ludzi. Ale ból jest na tyle silny, że ofiara zemdleje. Przyjmuje się, że ostrogi są wewnątrzgatunkową bronią używaną przez samce w okresie godowym.
1 Powolny Loris
To zwierzę nie tylko ma powolny ruch, jak sama nazwa wskazuje, ale także niewielkie rozmiary, przez co jest podatne na ataki wielu zwierząt. Aby się chronić, opracował niesamowitą technikę. Powolny loris ma gruczoły trucizny na łokciach. Zlizuje swoją truciznę i rozprowadza ją po całym futrze. Samice również zlizują truciznę na niemowlęta. Owo lizanie i ssanie trucizny również powoduje, że jego ukąszenie staje się trujące. W przypadku ugryzienia przez powolnego lorisa ofiary cierpią z powodu ogromnego bólu i obrzęku. Chociaż sama trucizna nie może zabić człowieka, wstrząs anafilaktyczny może zabić.
Natura stworzyła wspaniałe stworzenia. Częścią stworzenia natury jest również to, że niektóre zwierzęta zabijają i zjadają inne. Jednak zwierzęta mają niesamowite techniki obronne. Podobnie jak te ssaki, istnieje kilka ptaków, które nie tylko odlatują, aby się chronić, ale także stosują inne techniki, które są dość oryginalne.